Over creativiteit en zelfexpressie in mijn relaties.
Jaren geleden hoorde ik mezelf in een therapiesessie zeggen: “Mijn relaties zijn de meest belangrijke en mooiste kunstwerken die ik ooit heb gemaakt.” Dat was altijd al zo en gelukkig zijn ze dat nog steeds.
Soms vraag ik me af of ik wel genoeg tijd besteed aan het maken van kunst. Zou ik niet vaker dansvideo’s moeten maken? Of zou ik niet meer teksten moeten schrijven voor De Middelste Lepel? Ik kreeg de tip om in een schrift een ‘ideeënparkeerplaats’ te maken: een bladzijde voor de ideeën die ik heb, die ik graag nog wil doen maar nu nog niet kan uitvoeren. Een parkeerplaats zei je?! Drie parkeergarages bedoel je zeker…
Maar waar besteed ik dan al die tijd aan die ik in het maken van kunstwerken zou kunnen steken? Aan datgene waar ik het állerliefst mee bezig ben: mijn relaties.
Een relatie opbouwen en vormgeven is voor mij het mooiste wat er bestaat. En eigenlijk is het niet zo heel vreemd dat ik misschien wat minder vaak fysieke kunstwerken maak. Want in mijn relaties kan ik echt al mijn creativiteit en al mijn vaardigheden kwijt! Zelfexpressie, oplossingen bedenken, meebewegen met nieuwe mogelijkheden of beperkingen, uit niets iets nieuws creëren en je laten inspireren door de ander(en). Het komt allemaal terug in relaties.
Als je op een kunstopleiding zit (ik heb zelf dans en theater gestudeerd) gaat het vaak over de vraag: Wat is kunst? Wat is dans? En welke dingen zijn dat níét? etc. etc. Ik kan me die eindeloze discussies nog goed herinneren. Mooie gesprekken zijn het, maar uiteraard zonder eenduidige conclusie. Wat voor mij vooral een belangrijke rol speelt, is de blik van de maker zelf. Wat diegene bedacht heeft en met welke intenties, en op welke manier die de ideeën heeft uitgevoerd.
En wat nou als je je relaties zag als een schilderij gemaakt van zéér langzaam drogende verf? Een schilderij dat een andere ‘smaak’ krijgt wanneer het in een andere context wordt geplaatst, of in een andere periode of levensfase. Een schilderij waarvan jij de maker bent, maar waar onvermijdelijk ook anderen aan meeschilderen. Een schilderij waarvan jíj mag bepalen hoe lang je eraan wil blijven werken, en wanneer het echt helemaal af is. Een schilderij als een spiegel waarin je jezelf gedetailleerd kan bekijken.
Die blik op relaties was mijn inspiratie om workshops te gaan geven. Soms kan het helpen om even vanuit een hele andere invalshoek naar bepaalde verlangens, vragen en worstelingen te kijken. En hoe fijn is het om weer even te mogen dromen over hoe je relaties eruit zouden zien als ze echt helemaal bij jou en je partners pasten. Om als je meest creatieve zelf te beslissen welke kanten van een relatie je gaat verfijnen en oppoetsen en welke delen je rauw en onbewerkt laat.
Even terug naar die voorbeeldvraag van daarnet: Wat is een danser? Moet je er betaald voor krijgen? Moet je goed zijn in dansen om jezelf een danser te kunnen noemen? Of zijn alle lichamen gemaakt om te dansen en is dansen gewoon een onlosmakelijk stuk van mens-zijn? Voor mij is het sowieso het laatste. Een danser is… iemand die danst.
En een kunstenaar is… iemand die creëert vanuit een eigen creatieve impuls. In mijn ogen zou het bijvoorbeeld makkelijk zo kunnen zijn dat je tandarts een kunstenaar is en iemand die schilderijen maakt die honderdduizenden euro’s waard zijn… niet.
Het maakt me echt zo enthousiast wanneer mensen met zoveel creativiteit, expressie en toewijding zelf vorm geven aan hun relaties. Echte relatiekunstenaars zou ik ze durven noemen. Ze inspireren me om het af en toe eens heel anders aan te pakken en herinneren me eraan dat het oké is om dan het roer eens rigoureus om te gooien. Of juist om, als een echte ballerina of violist, jarenlang door te zetten met het verfijnen van dat ene detail.
—
Als jij ook op die manier aan de slag wil met jouw relaties, bekijk dan hier de agenda!